พอเสียที
พอเสียทีกับการที่ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากมายขนาดนี้
พอเสียทีกับการที่ต้องเป็นฝ่ายเฝ้ามองตลอดเวลา
พอเสียที กับการให้ที่ไม่มีค่าในสายตา
ถึงแม้ว่า จะบอกว่ารักใครสักคน .. แต่สุดท้ายก็รักตัวเองอยู่ดี
ถึงแม้ว่า รักตัวเองที่สุด แต่ก็ยังรัำกไม่ได้ที่สุดอยู่ดี
เหนื่อยกับการกระทำที่ต้องฝืน
แต่ถ้าไม่ฝืน มันก็คงออกมาทุเรศเสียยิ่งกว่าอะไร
เมื่อถึงจุดนี้ ก็เบื่อหน่ายจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว
ตอนนี้ก็สมอยากไปหลายๆอย่าง
สมใจตัวเอง
สมน้ำหน้าตัวเอง
เหลืออีกไม่กี่อย่าง ....ซึ่ง
ไม่ทิ้ง ... แต่ก็ไม่อยากทำอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว
อยากจะสะสางสิ่งที่คาใจ สิ่งที่ทำทิ้งเอาไว้ ก็พอ
แต่ตราบใดที่ยังก้าวเดินอยู่ทุกวัน
ก็คงไม่สามารจมอยู่กับอดีตได้อย่างเดียว
ถ้าปล่อยทุกอย่างไปตอนนี้
จะทำอย่างไร กับสิ่งที่ทิ้งเอาไว้
ไม่อยากเจออะไรอีกแล้ว
ถ้ายิ่งปล่อยเว่
ก็ยิ่ง สร้างสิ่งที่ต้องทำขึ้นใหม่มากขึ้นเท่านั้น
ตื่นจากความฝัน
หรือ
กลับสู่โลกแห่งความฝัน
ไม่ว่าจะอย่างไรก็เถอะ ปลดปล่อยตัวเองออกจากที่อันวุ่นวายตรงนี้เสียที
please come back to me ... Rosiel
i want you.
i need you.
i love you all my life .
love you only
my heart
my soul
my mine
i love you .... i love you ... i love you ... Rosiel
Give you ... my last ิbreath ...
please kill me
เมื่อหลับตาลงและเปิดออกมา ให้ฉันเห็นเพียงภาพผ่าน รูตาเล็กๆ
กักขังตัวเอง เฝ้ามองจากที่ใดแห่งหนึ่ง
ตรึงไว้กับความมืดมิดรอบทืศทาง ไม่อาจสัมผัสในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้
โลกของฉัน เพียงผู้เดียว
และฉันจะเป็นเพียงดวงตาที่คอยมองเขา ... มองจนลมหายใจของฉันขาดห้วงไป
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
นั่นคือข้อความเมื่อปีที่แล้ว ตอนเห็นรูปภรรยาของ ken
จากไอ้นิตยสาร ฟรายเดย์
ปีนี้ ก็เหมือนปีที่แล้ว
นิตยสารฟรายเดย์
เคนมีผู้หญิงคนใหม่เคียงข้าง ... อีกแล้ว
แต่ฉัน คิระ ไม่ใช่คนเก่า ... อีกแล้ว
งานนี้พอเสีย ที
!_9s]และฉันจะเป็นเพียงดวงตาที่คอยมองเขา ... มองจนลมหายใจของฉันขาดห้วงไป[/s]
ฝันไปเหอะเฟ้ย!!!!!! ถึงจะมอง ก็ไม่ได้มองแต่คุณ
i love you .... fuck you .... ken
กูรักเทต
Alway Ferever
kira
พอเสียที
พอเสียทีกับการที่ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากมายขนาดนี้
พอเสียทีกับการที่ต้องเป็นฝ่ายเฝ้ามองตลอดเวลา
พอเสียที กับการให้ที่ไม่มีค่าในสายตา
ถึงแม้ว่า จะบอกว่ารักใครสักคน .. แต่สุดท้ายก็รักตัวเองอยู่ดี
ถึงแม้ว่า รักตัวเองที่สุด แต่ก็ยังรัำกไม่ได้ที่สุดอยู่ดี
เหนื่อยกับการกระทำที่ต้องฝืน
แต่ถ้าไม่ฝืน มันก็คงออกมาทุเรศเสียยิ่งกว่าอะไร
เมื่อถึงจุดนี้ ก็เบื่อหน่ายจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว
ตอนนี้ก็สมอยากไปหลายๆอย่าง
สมใจตัวเอง
สมน้ำหน้าตัวเอง
เหลืออีกไม่กี่อย่าง ....ซึ่ง
ไม่ทิ้ง ... แต่ก็ไม่อยากทำอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว
อยากจะสะสางสิ่งที่คาใจ สิ่งที่ทำทิ้งเอาไว้ ก็พอ
แต่ตราบใดที่ยังก้าวเดินอยู่ทุกวัน
ก็คงไม่สามารจมอยู่กับอดีตได้อย่างเดียว
ถ้าปล่อยทุกอย่างไปตอนนี้
จะทำอย่างไร กับสิ่งที่ทิ้งเอาไว้
ไม่อยากเจออะไรอีกแล้ว
ถ้ายิ่งปล่อยเว่
ก็ยิ่ง สร้างสิ่งที่ต้องทำขึ้นใหม่มากขึ้นเท่านั้น
ตื่นจากความฝัน
หรือ
กลับสู่โลกแห่งความฝัน
ไม่ว่าจะอย่างไรก็เถอะ ปลดปล่อยตัวเองออกจากที่อันวุ่นวายตรงนี้เสียที
please come back to me ... Rosiel
i want you.
i need you.
i love you all my life .
love you only
my heart
my soul
my mine
i love you .... i love you ... i love you ... Rosiel
Give you ... my last ิbreath ...
please kill me
เมื่อหลับตาลงและเปิดออกมา ให้ฉันเห็นเพียงภาพผ่าน รูตาเล็กๆ
กักขังตัวเอง เฝ้ามองจากที่ใดแห่งหนึ่ง
ตรึงไว้กับความมืดมิดรอบทืศทาง ไม่อาจสัมผัสในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้
โลกของฉัน เพียงผู้เดียว
และฉันจะเป็นเพียงดวงตาที่คอยมองเขา ... มองจนลมหายใจของฉันขาดห้วงไป
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
นั่นคือข้อความเมื่อปีที่แล้ว ตอนเห็นรูปภรรยาของ ken
จากไอ้นิตยสาร ฟรายเดย์
ปีนี้ ก็เหมือนปีที่แล้ว
นิตยสารฟรายเดย์
เคนมีผู้หญิงคนใหม่เคียงข้าง ... อีกแล้ว
แต่ฉัน คิระ ไม่ใช่คนเก่า ... อีกแล้ว
งานนี้พอเสีย ที
!_9s]และฉันจะเป็นเพียงดวงตาที่คอยมองเขา ... มองจนลมหายใจของฉันขาดห้วงไป[/s]
ฝันไปเหอะเฟ้ย!!!!!! ถึงจะมอง ก็ไม่ได้มองแต่คุณ
i love you .... fuck you .... ken
กูรักเทต
Alway Ferever
kira
กรุณา อย่าเอาไดคิไปบอกต่อ ... สงวนแก่ผู้ที่รู้จักกันเปงการส่วนตัว *-* ใครไม่รู้จักไดคิก้อรออ่านที่บอร์ดไปยนะจ๊ะ T^T อย่าปล่อยมาไดคิเลยอายเค้า
fic indeis
cause = à˵Ø, µé¹à˵Ø, ÊÒà˵Ø, ª¹Ç¹, ÁÙÅ, à»ç¹à˵ØãËé, ·ÓãËéà¡Ô´, ¡èÍ
Magic = 1. àÇ·Á¹µÃì¤ÒÒ, ¢Í§ÇÔàÈÉ, ÇÔàÈÉ, ÍÓ¹Ò¨ÇÔàÈÉ, ÍÒÃþ³ì
2. §´§ÒÁ¨¹·ÓãËéËŧãËÅ
3. ¹èÒÍÑȨÃÃÂì
[center]Cause of Magic[/center]
Act. 7.0
createness by Nekogirizo Kira-ne
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
แสงไฟสลับสีส่องไปมาดนตรีเบาๆเคล้ากับเสียงหัวเราะ ใบหน้าหวานของหญิงสาวซึ่งแย้มยิ้มอย่างสุขใจ... กับแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดทำให้เคลิ้มไปกับบรรยากาศนี้
" ไปต่อที่อื่นกันไม๊?" แขนบนพนักพิงเลื่อนโอบไหล่บางของหญิงสาวดึงตัวเข้ามาใกล้ เอ่ยกระซิบข้างๆหู ... และคำตอบที่ได้รับ ก็คือรอยยิ้มกว้าง และกลีบปากที่เลื่อนประกบ
ลมหายใจพ่นยาวออกมาพร้อมกับบุหรี่ ก่อนจะขยี้ทิ้งลงในที่เขี่ย ... เลื่อนนิ้วมือสอดเข้าไปในเส้นผมสีน้ำตาลซึ่งสะท้อนกับแสงไฟเหลืองนวลจนออกเป็นสีส้ม แผ่สยายอยู่บนแผ่นหลังขาวเนียน
"ผมสวยดีนะ"เอ่ยชมเพราะรู้ดีว่าร่างผอมบางซึ่งทาบอยู่บนอกนั้นยังไม่หลับ
"ชอบรึเปล่า?" ใบหน้าเนียนใสเงยขึ้นจากแผ่นอกที่เอนพิง ช้อนสายตามองเอ่ยถาม
" ชอบสิ" เมื่อได้ฟังคำตอบเธอก็ยิ้ม และขยับตัวเข้ามาชิด ปลายลิ้นเลียไล้บนริมฝีปาก
" ....ปากหวานจังนะ"
" แล้วชอบของหวานรึเปล่าล่ะ?"
" แน่นอน... "
แววตาอันแน่วแน่จ้องมองมานั้นวาววับสะท้อนแสงไฟ งดงามน่าหลงใหล ยิ่งกว่าอัญมณีใดๆ เสียงหัวเราะต่อกระซิกประสาน ก่อนจะตามด้วยจูบอันดื่มด่ำ
ความสุขยามค่ำคืน ช่วยเติมเต็มชีวิตอันเหี่ยวเฉาให้ชุ่มชื่นได้ไปวันๆหนึ่ง...
ถ้าไม่ทำเช่นนั้นหัวใจคงจะเหือดแห้งกลายเป็นผุยผง แล้วเมื่อยามใดถูกลมพัดเป่าก็ปลิวสูญสลายไปกับสายลม
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
" ได้ยินมาว่า te-chan ตัดผมหรอคะ? "
" อืม..."
ระหว่างที่ต่างคนต่างแต่งตัวอยู่นั้น เธอก็ถามขึ้น ... arika เป็นแฟนเพลงของ laruku ที่เข้ามาทักขณะที่ผมดื่มอยู่
" ไม่น่าตัดเลยเสียดายผม.... แต่ก็อยากเห็นนะ ตัดแล้วจะออกมาเป็นไง "
จากการแต่งกาย แต่งหน้า สีผม บ่งบอกว่าเธอนั้นชอบ tetsu ที่สุด... และยิ่งกว่าพระเจ้าเป็นใจ ดวงตา จมูก ริมฝีปาก ของ arika นั้นมีส่วนละม้ายคล้ายกับ tetsu เสียเหลือเกิน
" แปลกนะ ชอบมือเบสแต่กลับมานอนกับมือกีตาร์เนี่ย" ผมจุดบุหรี่พลางเอ่ยแซวอย่างติดตลก
" ken-san "
" หืม? " เมื่อได้ยินเสียงเรียกก็เงยหน้ามอง arika เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้ม ... รอยยิ้มที่ดูคุ้นตา
!!!~ ปั่ป!!
จู่ๆฝ่ามือเรียวทั้งคู่ก็ตบประกบเต็มใบหน้า
" ถ้ากำลังคิดว่าเป็น laruku แล้วเจอใครก็เอาหมดน่ะเลิกคิดซะ ... ไม่งั้นจะโดนแรงกว่านี้ " น้ำเสียงเด็ดขาดนั้นช่างไม่เข้ากับใบหน้าหวานๆและกลีบปากที่หยักยิ้ม
" อ่า...อาจแปลกความได้หลายทาง แค่พูดเล่น ขอโทษด้วย ถ้ามันดูไม่ดี " ผมจัมมือเธอออกจากใบหน้า และอัดควันบุหรี่เข้าปอด ... แม้จะขอโทษไป แต่ในใจก็มีส่วนคิดเหมือนกับคำพูดของเธอ
ลมหายใจที่พ่นออกพร้อมควันจางๆลอยในอากาศ ยังไม่ทันจะคีบบุหรี่ใส่ปาก มือเรียวเล็กก็จับคางผมให้หันประจัญหน้า ...
" ฉันน่ะ ชอบสไตล์ของ te-chan เป็นการส่วนตัว อีกอย่าง te-chan ก็เป็นผู้ชายที่น่ารักมากๆ ด้วย ไม่แปลกที่ในฐานะแฟนเพลงอย่างฉันจะหลงไหลคลั่งใคล้เค้าซะหน่อย .... แต่ถ้าให้มีผู้ชาย 4 คน ในวงมายืนเรียงกระดานอยู่ตรงหน้า ... ให้รู้ไว้ซะ คนที่ฉันจะเข้าไปจูบอย่างดูดดื่มคือคุณ "
แม้จะงงๆ และเริ่มสับสนกับสายตาอันแน่วแน่ ซึ่ง ขัดกับน้ำเสียงเล่นๆ
บางครั้ง คำพูดที่ดูเย็นชากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และ บางคราวก็ทำน้ำเสียงเล่นๆ แต่แววตานั้น ไม่สื่อว่าเล่นด้วยเอาเสียเลย ... อย่างคราวนี้
" ผมดูเร้าใจขนาดนั้นเชียว? " ได้แต่หัวเราะ และก้มลงจ้องตาถามกลับไป...
" ฉันชอบคุณ kitamura - san "
" ชอบผมหรอ?" เมื่อได้ยินคำตอบก็ต้องเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาอันแน่วแน่ ได้แต่หัวเราะเบาๆในลำคอ... และถามกลับไป
" ชอบสิ ... แล้วอาจชอบมากกว่านี้ด้วย" แต่เมื่ออีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนต้องหันไปสบตา ผมก็ได้พบกับ ความตั้งใจอันเต็มเปี่ยม ...
ตั้งแต่แรกสังเกต arika ดูเป็นผู้หญิงขี้เล่น บางครั้งน้ำเสียงก็พูดแย่กระเซ้าภายใต้สีหน้าจริงจัง บางทีก็พูดเรื่องเครียดๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มได้ ... จนผมเดาไม่ถูกว่าสิ่งที่พูดนั้น เธอกำลังสื่อถึงอะไรกันแน่
แต่นี่...เป็นครั้งแรกที่ น้ำเสียง แววตาและสีหน้าของเธอสื่อถึงอารมณ์เดียวกัน ...
"ถ้า...คืนนี้ไม่ใช่คืนสุดท้ายของเราคุณจะว่ายังไง?"
เกือบทุกค่ำคืน ...ออกตระเวณเที่ยวไปเรื่อย เพื่อหาใครซักคน ที่ช่วยดับความกระหาย
ใครก็ได้ ที่สามารถทำให้ผิวดินอันแห้งผากเปียกชื้น
แต่ก็ไม่มีใครสนใจ จะคอยดูแลรดน้ำให้กับต้นไม้กระถางนี้...
ไม่มีใคร ... แม้ซักคน ที่จะเคยเอ่ยถึงเรื่องวันรุ่งขึ้น
จนนึกว่าจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว ...
"...... .... .. ถ้าทนผมได้ ก็แล้วแต่คุณ "
แต่ถ้าหากเริ่มต้นใหม่ กับใครซักคน
... ซักวันอาจได้พบกับคำว่ารัก และ ตลอดไป
ถึงแม้คำตอบจะไม่มั่นคงและจริงจังเท่ากับคำถามของเธอ แต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้หญิงสาวแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ... และน้ำใสๆก็ค่อยๆเอ่อล้นเต็มขอบตา...
จะก่อนที่หยาดน้ำจะไหลริน มือใหญ่ก็ปาดทิ้ง
"แต่มีข้อแม้ ... ระหว่างที่คบกับผม ห้ามร้องไห้เด็ดขาด "
สิ่งที่ฉุดให้ผมหลงใหลเธอ คือ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายและกลีบปากแย้มยิ้มเสมอยามอยู่ด้วยกัน
สิ่งที่ต้องการจากใครบางคน แต่ก็ไม่มีวันได้มา
และถ้าต้องพบเห็นใบหน้าอันละม้ายคล้ายคลึงกันนี้อาบเต็มไปด้วยน้ำตาอีก... คงทนไม่ได้
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
เกือบ 3 อาทิตย์ ที่ถูก tetsu บอกเลิก และระหว่างนั้นก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นระหว่างเราหลายอย่าง
เกือบ 2 อาทิตย์ ที่คู่ควงเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำจนแทบจะนับไม่ได้
แต่ 4-5 วันมานี้ ผมกลับนั่งเฝ้าเคาท์เตอร์บาร์ ตรงที่เดิม ทุกวัน ... เพื่อเฝ้ามองผู้หญิงคนเดิม
เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ติดกระดุมข้อมือมิดชิด ภายใต้เสื้อกั๊กแขนกุดสีดำ เส้นผมสีน้ำตาลอมส้มถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าซึ่งแย้มยิ้มตลอดเวลา
arika บาร์เทนเดอร์และเจ้าของร้าน wasartiny หญิงสาวที่ผมกำลังคบด้วยในขณะนี้
"นั่งดูเงียบๆทุกวันไม่เบื่อหรอคะ?" เมื่อไม่มีลูกค้าสั่งเครื่องดื่ม เธอก็หันมาคุยด้วย
" แล้วเจอหน้าผมทุกวันเบื่อบ้างรึเปล่า?" ผมไม่ตอบแต่ถามกลับไป ... arika ได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆให้ก่อนจะหันกลับไปดูแลลูกค้าต่อ
ทุกวันผมจะรอจนกว่า arika จะปิดร้านและกลับไปที่ส่งเธอที่ห้อง แต่บอกว่าส่งก็อาจไม่ถูก เพราะยังไม่มีคืนไหนที่ไปส่ง แล้วได้กลับบ้านของตัวเองก่อนสว่างได้เลย
ความเมื่อยล้าทำให้ผมพลิกตัว เมื่อมองเห็นว่ายังมีคนนอนหนุนแขนอยู่ เลยค่อยๆ แต่นั่นก็ทำให้อีกฝ่ายลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน arika ลุกขึ้นเพื่อให้ผมได้ขยับ
"นอนเถอะ" เมื่อเข้าที่เข้าทางดีแล้ว ก็ดึงตัวให้หนุนบนแขนเช่นเดิม ขนตายาวเป็นแพกระพือถี่ๆแล้วปิดลง แต่ผมก็ยังจ้องมองใบหน้าเนียนอยู่อย่างนั้น
หญิงสาวอยู่ในวงแขนและใกล้กันขนาดนี้แต่กลับไม่ดึงตัวเข้ามากอด ถึงเรือนร่างของอีกฝ่ายก็แสนจะอ่อนนุ่มน่าสบาย แต่ถึงอย่างนั้นก็เพียงแค่ให้เธอหนุนแขนเท่านั้น
ทั้งๆที่ใบหน้าก็คล้ายกัน ... แต่ทำไมถึงนอนกอดให้เหมือนกอดอีกคนหนึ่งไม่ได้?
" เฮ่อ~.. "
ผมถอนหายใจออกมาเมื่อรู้ตัวว่าเผลอกลับไปคิดถึง tetsu เข้าอีกแล้ว ...
"เมื่อยรึเปล่าคะ?" ร่างบางขยับกายลุกขึ้นถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ
"ไม่หรอก ...นอนเถอะ" ถึงจะดึงตัวให้นอนลงแต่สายตาของอีกฝ่ายก็ยังคงจับจ้องอยู่... ความเงียบรอบตัวไม่ได้ทำให้รู้สึกง่วงซักนิด เมื่อต่างคนต่างสบตากัน... ความสลัวๆจากแสงจันทร์ข้างนอกส่องให้เกิดประกายในดวงตา สะท้อนภาพของคนตรงหน้า
"มีอะไรรึเปล่าคะ?" ในที่สุดarika ก็ตัดสินใจถาม
"....ฝันร้ายน่ะ" ผมตอบไปที่เล่นทีจริง
"?... ฝันว่าอะไรคะ?"
"....อืม... โดนผู้หญิงใจร้ายยิงตกเรือน่ะ"
"ภรรยาคุณหรอ?"
"..."
"ถามได้มั้ยคะ?ว่าทำไมถึงเลิกกัน"
"อยากรู้ไปทำไมล่ะ?"
"...อืม.... ถ้ารู้แล้ว จะได้ไม่ทำ ในสิ่งที่ทำให้เราต้องเลิกกันยังไงล่ะ"
" ห๊ะ? " ผมอุทานด้วยความงง นี่เป็นคำตอบที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน... เพราะส่วนใหญ่มักจะได้คำตอบทำนองที่ว่า
-ก็แค่อยากรู้-
" เป็นการที่จะเลือกปฏิเสธการกระทำแบบเดิม เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเดิม เมื่อไม่เกิดปัญหาก็ไม่ต้องแก้ปัญหา และเมื่อไม่มีปัญหาให้แก้ ก็ไม่ต้องพบกับคำว่าแก้ปัญหาไม่ได้ ... ถ้าไม่ทำให้เกิดเหตุร้ายๆ ก็ไม่ทำให้เกิดผลร้ายๆเช่นกัน... เพราะฉะนั้นชั้นก็เลยอยากรู้เหตุที่ทำให้คุณต้องหย่า " เธอคงคิดว่าผมไม่เข้าใจคำตอบเมื่อได้ยินเสียงอุทาน... นั่นเลยทำให้เธออธิบายหลักการให้ฟัง
อยากรู้เหตุผลที่ผมต้องหย่า เพื่อที่จะไม่ทำในสิ่งที่ไม่ต้องเลิกกับผม...
"......... .... .... ... ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ คุณนี่เป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมากเลยนะ" หลังจากที่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก็ระเบิดหัวเราะออกมา
"?...ยังไงคะ?" เธอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย
"....ก็ที่ว่าคุณจะไม่ทำในสิ่งที่ ทำให้เราต้องเลิกกัน... กลับกัน ถ้าคุณไม่ทำแต่ผมทำล่ะ? เราก็ต้องเลิกกันอยู่ดี"
"... นั่นสินะ ก็คงต้องเลิกกันอยู่ดี แต่ชั้นว่า...... ... ... .. "
"?..."
"อย่างน้อยชั้นก็ได้รักษาความสัมพันธ์ระหว่างเราได้เต็มที่ ถ้าต้องเลิกกันชั้นก็จะไม่รู้สึกเสียใจภายหลัง ว่าทำไมชั้นถึงทำให้เราต้องเลิกกัน "
"...แปลกนะ ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเสียใจภายหลังเลยล่ะ... ทั้งๆที่ผมเป็นคนทำให้ต้องหย่า"
"อยู่ที่สาเหตุด้วยมั๊ง?..."
ผมเลี่ยงที่จะบอกเรื่องส่วนตัวกับใคร ก็แค่อยากรู้ ไม่ได้ทำอะไรให้มันดีขึ้น ... แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ที่มีความคิดแปลกๆ อาจมีมุมมองที่น่าสนใจมากกว่านี้ เพราะการที่เธออยากรู้ไม่ใช่การรับฟังเฉยๆ แต่เป็นการนำมาทำความเข้าใจ เพื่อให้ความสัมพันธ์คงอยู่
"ผมนอนกับผู้หญิงอื่น ... และเธอก็บอกว่าผมสกปรกเกินไป เธอรับไม่ได้ " นั่นคือเหตุผลที่ได้รับ ...จากภรรยาคนเก่าและtetsu
".....คิกๆ อย่างนี้ก็ชั้นคนหนึ่งล่ะที่ทำให้คุณสกปรก"
"ฮะ?" งง แล้วก็โดนดึงเข้ามาจูบ
"คุณก็นอนกับชั้นโดยที่ชั้นไม่ใช่ภรรยา งั้นชั้นก็ทำให้คุณสกปรกเหมือนกัน"
" ........ถึงจะสกปรก ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถ้าล้างให้สะอาดซะก็สิ้นเรื่อง...." รอยยิ้มกว้างพร้อมกับคำพูดซึ่งคิดว่าจะไม่มีทางได้ยินเสียแล้ว...
"ฮ่ะๆๆๆ...ทำไมผมไม่เจอคุณให้เร็วกว่านี้นะ? " เป็นครั้งแรกในรอบหลายๆปีนี้ ที่ผมได้ระเบิดหัวเราะมาอย่างสะใจ ....
"...โชคชะตาล่ะมั๊ง? ........."
เราทั้งสองสบตากัน ช่วงเวลาอันยาวนาน ที่ความรู้สึกต่างๆมันตีกันในสมองของผม ความทึ่ง ความสงสัย และที่สำคัญ ความอุ่นใจที่ได้รับการยอมรับ... แม้ว่าอดีตจะเลวร้ายอย่างไรแต่เธอกลับมองข้ามไป และสนใจในวันรุ่งขึ้นมากกว่าจะให้สิ่งที่ผ่านมาเป็นอุปสรรค์ในอนาคต
ผมดึงตัวเธอเข้ามากอดก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากเบาๆ กระซิบข้างๆหูอีกฝ่ายบอกอย่างแผ่วก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา
" รู้มั้ย ... คุณกำลังทำให้ผมหลง "
-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
[talk]
" รู้มั้ย ... คุณกำลังทำให้ผมหลง "
-- --* หน้ามืดอ่ะดิเคนเอ้ย ... แง่งงงงงงง
โฮกๆๆๆๆๆๆ เบื่อ ---*--- เบื่อพระเอกว้อยยยยย
เป็นตอนที่หมั่นไส้ สุดๆ ทำหน้าบาน สุขขีศรีสโมสร --*-- เทตกูตรอมใจ
ชีวิตหลังความตาย เอ้ย!!! หลังแฟนบอกเลิก
มันช่างสุขอุราเหลือเกิน พระเอกกูนี่ ไม่ได้มีสำนึกเลย ---*--- (แม่ยกเทตด่าได้ตามสบายค่ะ จะได้ช่วยร่วมแจม)
เป็นไม๊เวลาอ่านฟิกอ่านการ์ตูนแล้วพอมีคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอกออกแล้วจะเบื่อๆอ่ะ
- -* คือ ไงอ่ะขี้เกียจเขียนตอนที่ ken อยู่กับคนอื่นง่ะ ยิ่งตอนอยู่กะแฟนใหม่นะ
อ๊ากกกกกกกกกก เป็นอะไรที่กรูละเบี่ยยยยยยยยยยย!~ย ่ ... แบ่บเขียนไปก็ด่าไป
แหม่ หื่นจริงนะมึง ม่อโคด ออโรร่าสุขีกระจายออกนอกหน้าเหลือเกินนะมิง อะไรเทือกๆนี้
อยากให้ te-chan ออกไวๆ ...(เอ๊ะ- -*เอากะมันสิ) แต่มันจะไม่มีตัวประกอบออกมาก็ไม่ด้ายยยยย
เดี๋ยวเนื้อเรื่องไม่ครบสูตร .... (แต่เบื่อเขียนจริงๆนะ เอ๊ะ หรือขี้เกียจฟะ)
-- --* ขอสรุปละกันว่าหมั่นไส้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกก..................
ตอนเป็นพล๊อตเห็นใจ kenนะ ที่อยากหาใครซักคนที่จะช่วยรักษาแผลใจ จะคบคนใหม่(คนแต่ง)ไม่ว่าอะไร แต่.... แต่.... แต่เขียนไปเขียนมา -- --* มันออกนอกหน้าจริงๆ(ว่ะ) ฮึ้ย!!!
แง่ง..... ---*---- ไว้ตอนหน้า 7.2 เรียวโอ๊ะจังลูกแม่ออกศึก ฆ่าทิ้งเรยลูกรัก หึหึหึหึ ฆ่ามัน (ป๊ามิง)
วันนี้เอาไปแค่นี้ก่อง อัพในใด 10 เซกเตอร์ต่อ 1 เชพเตอร์ จุดกระจาย โพสที่บอร์ดเดี๋ยวโดนเจ๊เหยียบอก รกบอร์ดเปล่าๆไม่รวมเปงทุเดียว *-* ก็เจอกันในนี้แหละ ครบ 3 เซกเตอร์เดี๋ยวค่อยโพสลงบอร์ดละกัล
มาตะ เนะ
*-* เร็วๆนี้
05-02-08
,
kira .. aja aja paradise -- อ่ะจ๊ะ อ่ะจ๊ะ สวรรค์จังไร ไอ่คิ
ps. thank every reader to ask for return of CAUSE OF MAGIC
love you, miss you, thank you
ย้ำ กรุณา อย่าเอาไดคิไปบอกต่อ ... please ... มันเปรียบสเมือนการประจานตัวเองแก่ผู้อ่านฟิคที่เดี๊ยนไม่รุจักเปงการส่วนตัว ส่วนที่อ่านกัลอยู่แล้ว ... - -' อ่ะนะ คงทนคิบ้าได้
----------------------------------------------------------------
